



Insegna Stefanu Pergola.
Una, chì hè maestru di corsu. U maestru hè quiddu chì ingusta à chì u stà à senta. È Stefanu maestru hè. In 2004, Antone Tomasi, un liceanu di soiu, chì era in a so classa, ottensi u premiu Andria fazi di lingua corsa, cù una prova di Ghjacumu Thiers.
Eppo u maestru, attraversu à l’esempiu di a so pratica, impeda u principianti à truvà in fondu di u so essa propiu, calcosa di più. È issa capacità, à contu meiu, o l’hà u maestru o ùn l’hà. Ùn hè chì si nascissi imparatu d’ogni fattu di causa. Bensì l’arti di u maestru hè d’essa maestru, quand’è ad essa cunsigliatu da l’orighjina di u so distinu umanu.
Ma, inultrendu parpena in i particulari di a scrittura, màsimu di a scrittura puètica, tocca à dì chì u veru maestru hè quiddu chì metti u scularu in àbitu à capì da par eddu. Par ciò, l’indizia i ‘segni’ è i ‘contrassegni’. Via, li trasmetti l’essenziali di ciò chì pirmetti à l’omu d’avè cugnizioni di a nicissità, ogni stonda di a so vita, di ricircà a virità. Da ùn essa ingannatu è da ùn ingannà.
Indiatu ad insignà, Stefanu hè.
Par via di a làscita tamanta chì i so maiò l’ani missu in u so vìculu. Ed hè di sicuru ciò chì li pirmetti oghji di metta in campu a so faccenda di pueta, di scrittori, via, d’autori.
Par via di a passioni chì u movi in gradu altu à dì, à cantà, à sunà, cù sta lingua sutta prima d’essa ghjuntu à lumu di mondu. Lingua maestra intesa da i bocchi antichi chì l’era tramandata da l’innanzoni.
Par via ch’eddu hè, cù dùbitu alcunu, eredi è purredi d’una dicitura degna impignata in u fiatu di a so ghjenti. Passioni di i guai è di i sciali. Passioni crudeli è alegri. Passioni vitali è viritativi.
M’insegna à mè, Stefanu.
M’insegna chì à principiu di u XXIu sèculu a nostra lingua viva hè. Ch’edda hè colma à puesia. Ch’edda sbarsa d’amori lindu natu da una fonti vincitrici di morti. Ch’edda cunnosci d’antica sapienza i paroli da a vita di dumani.
M’insegna chì dopu à tanti sèculi a puesia, da un soli ad un antru, splindureghja. Ch’edda ci porghji cù somma grazia i fiora beddi. Ch’edda ci manteni capacitosi d’essa à l’ori di i tènebri. Ch’edda s’innarbureghja com’è a bandera alta di a libartà umana.
M’insegna chì attraversu à i vicendi di l’esistenza a Corsica sempri parla. Ch’edda pussedi a sumenti fruttiva da i levi novi. Ch’edda allarga u nostru pinsamentu franchendu i cunfini luntani. Ch’edda ci offri u locu da essa ùtuli da u mondu, veni à dì : amà.
O Stè, senza tema, sè intrutu da par tè, di motu propiu, cù i to virtù ; in l’arghja di i taccheri chì mai dismèttini d’essa insemu.
Ùn hè solu u pueta quand’eddu ribomba in u so cantu u sangui di u so pòpulu.
Rinatu COTI